Wat is Wijsheid?

De wind raast om de yurt, tussen de bergkammen, langs besneeuwde struiken en rotsen. Ik zit naast de houtkachel, die langzaamaan een oude bekende begint te worden. Momenteel ligt er een flink stuk kersenhout in te branden en ik hoop dat ik daarmee het eind van de avond ga halen. Een blik in het inwendige van de kachel bevestigde zoëven mijn indruk. Er begint zodadelijk een retraite waaraan 12 mensen deelnemen, naast de drie die de retraite leiden, waaronder mijn partner. Ikzelf doe niet mee deze keer, want ik heb teveel andere zaken te doen.

Het eind van 2008 is in zicht en ik ben me bijvoorbeeld alweer aan het voorbereiden op 2010. Vorige week was ik nog in Nederland om citaten bijeen te garen voor de Happinez Spirituele Scheurkalender van 2010. Het is de vijfde alweer en de vierde waaraan ik meewerk. Ik heb gisteren in de voorjaarsfolder van Ten Have gezien dat de voorkant voor 2010 er heel mooi uitziet.

Toen ik recentelijk in Nederland was, miste ik het gezelschap van de natuur hier. Er hangt hier een diep mysterieuze sfeer die ik als enorm ondersteunend ervaar. Ik kan de stad zeer waarderen, maar merk ook dat het niet bijzonder gunstig op me inwerkt dat elke behoefte onmiddellijk bevredigd kan worden. Als ik hier zin heb in chocolade, dan moet ik eerst een onverharde weg af van vier kilometer die alleen berijdbaar is met een landrover of ander soortgelijkig vehikel. Als de verharde weg begint in het nagenoeg verlaten dorpje, is het nog ongeveer tien kilometer rijden naar een dorp waar een winkel is. Onder deze omstandigheden heeft behoefte hebben aan chocolade weinig voedingsbodem. Het dichter bij de natuur leven in eenvoudige omstandigheden, maakt dat ik me veel tevredener voel dan ik me ooit heb gevoeld. Nog steeds kamperen we als het ware in een tijdelijk onderkomen, maar hopelijk kunnen we eind januari aanstalten maken om naar de plek te verhuizen waar we ons willen vestigen, op ongeveer 10 minuten lopen afstand van waar we nu zitten. Het gebied waar we wonen en werken beslaat ongeveer 51 hectare en heeft als werktitel ecoDharma. Je zou het ook (Serra de) Carreau kunnen noemen, de naam van het totale gebied.

In het gezelschap van een horde gonzende vliegen zit ik hier een stukje te typen. ‘Hier’ is een gebied in de Spaanse Pyreneeën. Ik ben onlangs verhuisd naar de plek waar ik eerder dit jaar een lange retratie heb gehouden.

Het is momenteel heel heet, maar er waait een koele bries en in de schaduw is het heerlijk. Het gaat nog even duren voordat we ons hier helemaal kunnen innestelen en we hebben een tijdelijk onderkomen. In afwezigheid van onze gastheer heb ik drie dingen staan op mijn lijstje van huishoudelijke verplichtingen: de negen katten (zeven kleintjes) voeren, zorgen dat de kikkervisjes niet droog komen te staan in het bassin bij de bron en om de twee dagen op een stuk land verderop in de vallei de waterreservoirs vol laten lopen. Gelukkig is dit een gebied waar er tot nog toe geen gebrek is geweest aan water in de lange hete Spaanse zomers. Mijn laptop is na een aantal uren nu opgeladen met behulp van een zonnepaneel en de internetverbinding is vooralsnog mobiel, totdat er een satellietverbinding wordt geïnstalleerd. Behalve het gegons van de vliegen en de geluiden van andere insecten heerst er hier een weldadige, voedende stilte. Er dansen duizenden vlinders in de vallei en er komen steeds nieuwe bloemen bij. Het fruit hangt aan de bomen te rijpen. Het is tijd voor een kopje thee. Dat verandert nooit.

Morgenochtend vertrek ik naar Spanje voor een retraite van drie maanden.
Ik ben op 23 maart weer terug in Engeland.
Waar ik verblijf ziet het er zo uit.
Tot volgend jaar.

Het is muisstil hier op dit blog. Ik weet het. Maar ik ben er nog en het gaat goed. Nog steeds glipt de tijd als een ongrijpbare substantie tussen mijn vingers door. Ik denk dat het komt omdat de dagen nog steeds tamelijk vol zijn met nieuwe indrukken en ervaringen. Vorige week bezoek gehad van Mirjam en aan het eind van deze week komt Annemieke. Net als vorige keer volgen hun respectievelijke bezoeken toevallig vlak op elkaar. Ik raak steeds meer gewend aan het wonen in Engeland, in deze woongemeenschap, met manlief. Iedereen is nu de hort op en buiten strekt het plattelandse donkerte zich uit. Het is opeens flink koud geworden hier en ik heb vandaag hout staan hakken voor de kachel. Dat zal straks hard nodig zijn, hoewel ik nu naast een elektrisch kacheltje aan het werk ben.

Nu ik zo gewend aan het geraken ben, vertrek ik ironisch genoeg over een maand naar de Spaanse Pyreneeën voor een duoretraite van drie maanden met KS. Het is een prachtige kans om zo lang op retraite te gaan. Voordat ik vertrek moet ik even hard aan de slag. Ik ben alweer bezig met teksten te schrijven voor editie 2009 van de Happinez spirituele scheurkalender. Ik doe dit nu voor de derde keer, maar het blijft een enorm leuke opdracht. Van versie 2008 zijn er 50 duizend aan de boekhandels verkocht en dat was een aantal maanden geleden heel goed nieuws.

Met Mirjam naar Castle Drogo gereden voor een wandeling en scones met clotted cream en aardbeienjam. In de tuin van het kasteel heb ik wel een heel vreemde peul opgeraapt. Hij leek op een mini-draakje. Hieronder foto’s.

Ik tel acht vliegen op het raam en zet het open om ze te laten ontsnappen. Even later tel ik twaalf vliegen. Geen goede strategie dus. Zo leer je dingen. Daarnet heb ik in mijn Facebook-profiel laten weten dat ik een begin aan het maken ben met het schrijven van een artikel. Onlangs stuurde iemand mij een link van een fotoalbum op Facebook. Om het te kunnen bekijken maakte ik een profiel aan. Twee dagen later was ik ontdekt en kreeg ik twee verzoeken om als vriend te worden erkend. Nu heb ik 18 vrienden, waarmee ik ver beneden het gemiddelde zit van de zeer gecommitteerde Facebook-gebruiker, want dat kan oplopen tot 150. Na deze zin te hebben getypt, staar ik uit het raam en zie een spin in gevecht met een vlieg die in zijn web verstrikt zit. Zware twijfel overvalt me: ingrijpen of niet? De natuur zijn gang laten gaan? Ze zijn vrijwel even groot! Wanneer is de vlieg zo vergiftigd dat hij het zowiezo niet gaat overleven, bevrijd of niet? Helaas kun je voor insecten de dierenambulance niet laten opdraven. Opkijkend zie ik de spin in rap tempo met zijn zwarte pakketje in een hoekje kruipen waar ik niet meer bij kan. Nog maar drie vliegen sieren het vensterglas. Zo gaan de dingen.

Voor de laatste keer reisde ik vorige week naar Wymondham om de conventie weer af te breken, althans om de boel daarbij in goede banen te leiden. Mijn lief leverde me ’s ochtends vroeg af in de buurt van het busstation in Exeter met onze net aangeschafte rode Volkswagen Transporter D Camper. De Jeep had het midden juli begeven na een onbekend aantal vehikels uit de modder te hebben getrokken bij het Buddhafield Festival. Ik zou met een National Express bus naar Londen reizen voor het schamele bedrag van 1 pond, een zogenaamde funfare. De campervan nastarend besefte ik dat ik mijn schoudertas in de auto had laten liggen en ik begon te rennen. Het mocht niet baten en ik zag mijn hoop in de verte om de hoek verdwijnen. Daar stond ik dan in Exeter: zonder geld, telefoon en bus- of treinkaartjes. En nog erger was dat ik besefte dat ik geen enkel Engels telefoonnummer uit mijn hoofd kon opdreunen, niet van mijn liefs mobiel, ook niet mijn eigen mobiele nummer en zelfs niet het nummer van het huis waarin ik woon. Verder kende ik in Exeter maar één iemand en van diegene weet ik alleen de boeddhistische naam. Ik zou hem daarom niet in het telefoonboek kunnen vinden. Ik liep als een kip zonder kop een paar keer naar het busstation en weer terug naar de plek waar ik was afgezet, in de hoop dat de achtergebleven tas was ontdekt en de reikwijdte daarvan was begrepen. Not so. Ik zag de bus van National Express akelig precies op tijd vertrekken. Ik bedacht dat ze me op het treinstation misschien zouden willen helpen. Not so. Dat deed pijn. Ik klampte een politieagent aan om te vragen waar het dichtstbijzijnde bureau was, zodat ik daar misschien in een telefoonboek kon gaan kijken. Nadat de agent me had gevraagd wat er aan de hand was, begon ik te huilen. Dat hielp. Gelukkig wist ik mijn adres en postcode wel helemaal uit mijn hoofd. Mijn lief werd bereikt en een afspraak gemaakt. Drie uur later zat ik in een trein naar Londen à la raison de 58 pond. Dat is 57 pond verschil. In de lange reis naar het noorden leerde ik verschillende telefoonnummers uit mijn hoofd.

Het afbreken ging gezwind en twee dagen later zat ik in een Buddhafield-vrachtwagen weer op weg naar huis. De overnachting in de bed-and-breakfast van de moeder van een van mijn reisgenoten maakte veel goed. Ze woont in het pittoreske plaatsje Lacock, het prachtige décor van onder andere een aantal Austen-verfilmingen. Ik herkende de hoofdstraat van Meryton, waarin de zusters uit de BBC-versie van Pride & Prejudice regelmatig op en neer flaneerden.

Hieronder een plaatje van de enigszins roestige, twintigjarige VW. Ik vind hem geweldig.

In de week dat ik thuis ben, moet er tussen de bedrijven door ook nog even een artikel worden geschreven. Met de ogen in computerstand wandel ik de tuin in. Het gras heeft vrij spel en er dwarrelen talloze vlinders. Brandnetels en braamstruiken ontwijkend ga ik een loods in waaruit ik druiventakken heb zien komen. Trossen rijpende druiven hangen hier broeierig aan het plafond in een oase van groen blad. Uitlopers zoeken steun aan de deur. Er weer uitgeklommen herinner ik me de boomgaard die achter enkele autowrakken verborgen ligt. Ook hier versperren netels en bramen me de weg. In de verte zie ik rode appels glimmen. Enkele avonden geleden in het maanlicht het witte gezicht van een uil. Elke ochtend word ik wakker bij het schorre geroep van de kraaien. De boeren proberen het hooi te redden voordat de regen weer toeslaat. Vette dampen benzine bereiken mijn neus. Het landelijke leven bevalt.

Nog steeds valt de regen hier in bakken naar beneden, met af en toe enkele uren respijt. En nog steeds glijdt ook de tijd als water tussen mijn vingers door. Twee achtereenvolgende weekenden brachten bezoek. Eerst kwam Annemieke en het weekend daarop Mirjam. Het is goed om op die manier mijn oude en nieuwe wereld bij elkaar te zien. Nog een week ben ik hier en werk ik aan een artikel en aan het voorbereiden van de ordeconventie. Daarna begint de opzetperiode van het Buddhafield Festival, waar ik wat meehelp en wat meditatie-onderricht ga geven. Daar ben ik tot het einde van die week en daarna vlieg ik naar Holland om een retraite in Schoorl te leiden en vrienden en familie te bezoeken. Van Amsterdam vlieg ik naar Londen voor een bruiloft en dan via Kent naar huis, waar ik eind juli aan hoop te komen. Na een week thuis reis ik dan weer af naar Wymondham, Norfolk. Hieronder Annemieke en Mirjam in Dartmoor op twee opeenvolgende zondagen. Annemieke loopt in de buurt van Throwleigh een heuvel af. Mirjam omhelst een van de staande stenen in een stenencirkel enkele dagen na de zonnewende, die hier uitbundig was gevierd getuige de aanwezige offers van bloemen.

De tijd glipt door mijn vingers als water. Een hoofdbeweging verder en drie weken zijn voorbij. Ik ben een aantal dagen in Birmingham geweest en vanuit daar een bezoek aan Cambridge en Wymondham in verband met de naderende ordeconventie. Van Birmingham naar Taraloka gereisd voor een ordeweekend en dan terug naar een logeeradres in Axmouth, Devon, om ’s ochtends de reis naar huis te maken. Deze week suggereerde iemand dat ik niet werkelijk ben voortgegaan, omdat ik met mijn lief samenwoon. Ik dacht hieraan terug toen ik de 50 minuten terugliep naar huis, met een rugzak op mijn rug. (Niemand om me af te halen van het station, want iedereen hier is op retraite of op een of ander festival.) Ik ben op zijn minst voortgegaan van een uitstekend openbaar vervoer netwerk. Ik leg mensen hier soms uit dat ik het buitenland beland als ik vanuit Amsterdam twee uur reis en dat Parijs in vijf uur te doen is. Thuisgekomen en weer ingeplugd stemden 900 spamberichten in vier dagen niet bepaald vrolijk. Er is een spamkoning opgepakt, las ik. Ik zou willen dat de digitale wegen voor spam wat meer op het Britse openbaar vervoer leken.

De jeep staat hier voor me klaar, maar hij is groot, met het stuur aan de rechterkant en een stugge versnellingspook links, waar de knop op onverwachte momenten afvliegt. De wegen hier in Devon zijn zo smal dat twee auto’s elkaar op de meeste plekken niet kunnen passeren. Het is dan de heg in, vooruit of achteruit. Lichtelijk griezelig, maar ik kom er wel.
huis -> Birmingham
B’ham -> W’ham, via Cambridge
B’ham -> Taraloka
Taraloka -> Axmouth
Axmouth -> huis

Na enkele dagen regen is er opeens een droge dag. Niet dat ik last heb gehad van de regen. Ik zat de meeste tijd binnen een artikel te schrijven. Ik schrijf tegenwoordig zo nu en dan een artikel voor MacFan, onder mijn burgelijke naam. De deadline van vandaag werd makkelijk gehaald en nu is er wat tijd voor achterstallige adminstratie en het schrijven van een stukje voor mijn blog. Het meeste schrijfwerk doe ik in mijn luie stoel met de laptop op schoot en een legendarisch landschap voor mijn neus. Mis ik de stad, wordt me wel eens gevraagd. Nee, antwoord ik dan. De winkeldrang die me af en toe overvalt, leef ik uit op eBay, maar dat deed ik in Amsterdam ook al. Alleen draait het nu om de Engelse eBay en dat is andere koek. Elke paar seconden verwijnt een prachtig kledingstuk over de rand van de veiling. De impuls om sommige van deze mooie stukken van een dergelijk lot te redden, is groot. Vaker uit het raam kijken maar. Het landschap ziet er intens uit na al die regen. Hieronder een paar foto’s van het uitzicht.