als water
De tijd glipt door mijn vingers als water. Een hoofdbeweging verder en drie weken zijn voorbij. Ik ben een aantal dagen in Birmingham geweest en vanuit daar een bezoek aan Cambridge en Wymondham in verband met de naderende ordeconventie. Van Birmingham naar Taraloka gereisd voor een ordeweekend en dan terug naar een logeeradres in Axmouth, Devon, om ’s ochtends de reis naar huis te maken. Deze week suggereerde iemand dat ik niet werkelijk ben voortgegaan, omdat ik met mijn lief samenwoon. Ik dacht hieraan terug toen ik de 50 minuten terugliep naar huis, met een rugzak op mijn rug. (Niemand om me af te halen van het station, want iedereen hier is op retraite of op een of ander festival.) Ik ben op zijn minst voortgegaan van een uitstekend openbaar vervoer netwerk. Ik leg mensen hier soms uit dat ik het buitenland beland als ik vanuit Amsterdam twee uur reis en dat Parijs in vijf uur te doen is. Thuisgekomen en weer ingeplugd stemden 900 spamberichten in vier dagen niet bepaald vrolijk. Er is een spamkoning opgepakt, las ik. Ik zou willen dat de digitale wegen voor spam wat meer op het Britse openbaar vervoer leken.
De jeep staat hier voor me klaar, maar hij is groot, met het stuur aan de rechterkant en een stugge versnellingspook links, waar de knop op onverwachte momenten afvliegt. De wegen hier in Devon zijn zo smal dat twee auto’s elkaar op de meeste plekken niet kunnen passeren. Het is dan de heg in, vooruit of achteruit. Lichtelijk griezelig, maar ik kom er wel.
huis -> Birmingham
B’ham -> W’ham, via Cambridge
B’ham -> Taraloka
Taraloka -> Axmouth
Axmouth -> huis