Wat is Wijsheid?

Na enkele dagen regen is er opeens een droge dag. Niet dat ik last heb gehad van de regen. Ik zat de meeste tijd binnen een artikel te schrijven. Ik schrijf tegenwoordig zo nu en dan een artikel voor MacFan, onder mijn burgelijke naam. De deadline van vandaag werd makkelijk gehaald en nu is er wat tijd voor achterstallige adminstratie en het schrijven van een stukje voor mijn blog. Het meeste schrijfwerk doe ik in mijn luie stoel met de laptop op schoot en een legendarisch landschap voor mijn neus. Mis ik de stad, wordt me wel eens gevraagd. Nee, antwoord ik dan. De winkeldrang die me af en toe overvalt, leef ik uit op eBay, maar dat deed ik in Amsterdam ook al. Alleen draait het nu om de Engelse eBay en dat is andere koek. Elke paar seconden verwijnt een prachtig kledingstuk over de rand van de veiling. De impuls om sommige van deze mooie stukken van een dergelijk lot te redden, is groot. Vaker uit het raam kijken maar. Het landschap ziet er intens uit na al die regen. Hieronder een paar foto’s van het uitzicht.

Niet lang nadat ik met al mijn spullen was gearriveerd in Devon, vertrok ik voor een weeklange retraite in Rivendell ten zuiden van Londen. Ik was hiervoor uitgenodigd, omdat ik ben betrokken bij het organiseren van de ordeconventie aankomende augustus. Het kostte me een dag om er te komen en nog een dag om weer terug te gaan. Het was heel goed om aan de retraite deel te nemen en allerlei connecties met mensen te maken, maar ondertussen ben ik het reizen meer dan zat en ben blij dat ik even niet zo heel ver hoef. Nu zit ik thuis in een luie stoel met uitzicht over de glooiende heuvels van Devon. Tijdens mijn afwezigheid zijn de bladeren van de bomen helemaal uitgekomen en is er zo te horen er meer duidelijkheid ontstaan in de pikorde tussen de rondscharrelende fazanten.

Hieronder een foto van het prachtige retratiecentrum Rivendell bij het vallen van de avond, vlak voor Venus kek aan de hemel zal pronken om zich neer te vlijen in de sikkel van de maan.

Met de laptop gezeten onder het scherm waarop de vertrekkende vluchten staan aangegeven, wacht ik tot het signaal zal verschijnen dat het boarden kan beginnen. Dit zijn mijn laatste uren als inwoner van Nederland en als voerder van een eigen huishouden. Ik kom volgende week nog terug met mijn lief om mijn spullen te halen, maar dan woon ik al in Engeland.

Ik typ in het vliegtuig verder nadat ik eerst een dure tube crème in een container heb moeten gooien. (Hoeveel ml is 100 gram? Is dat dan geen 100 ml, de maximaal toegestane inhoud van een tube in je handbagage? Het wordt echt tijd dit eens op te helderen.) Dit was eigenlijk te verwachten, want het zit me vandaag niet mee. Ik was vergeten dat je voor 9 uur niet met korting mocht reizen. Toen de conducteur daar achterkwam, kreeg ik de keuze om een kaartje in de trein te kopen à 38,60 of uit te stappen. Ik moest het even laten doordringen en besloot dan maar uit te stappen. We stonden op Amsterdam Lelylaan, ongeveer vijf minuten van Schiphol vandaan. Helaas gingen de deuren net voor mijn neus dicht en werd dat onmogelijk. De conducteur vroeg me een kaartje te kopen. Ze hadden me tenslotte de keuze geboden om uit te stappen. En ja, dat kostte dus 38,60 en een prettige dag nog, mevrouw. Op dat soort momenten word ik overstuur en moet ik tegen mijn tranen vechten. Ik kan het niet laten om te denken dat ik blij ben om te vertrekken. Met alle hectiek van de Deadline, het inpakken voor de verhuizing en het huis schoonmaken, heb ik nog een minder grote reserve dan normaal voor dit gebeurtenissen. Maar mijn gevoel van rechtvaardigheid wordt ernstig uitgedaagd en ik denk erover om de eerste klachtenbrief van mijn leven te gaan schrijven. Dat ga ik waarschijnlijk toch niet doen, want er zijn nog 25 kalenderstukjes te schrijven voordat de maand om is. Straks in de trein van Bristol naar Exeter hoop ik er nog een paar uit mijn mouw te schudden. Maar het leek me wel aardig om live verslag te doen van deze liminale fase.

Aangekomen in het prachtige Devon maak ik therapeutisch foto’s van het gewraakte vervoerbewijs en zie ik dat er een verkeerde datum op is geschreven.

Vandaag woonde ik in Utrecht mijn laatste vergadering bij van Vorm&Leegte. Begin vorige maand legde ik al het zeer prille hoofdredacteurschap neer, voornamelijk vanwege de naderende verhuizing naar het buitenland. Ik dacht aanvakelijk het vanuit Engeland te kunnen doen, maar ik heb dat toch niet kunnen opbrengen. Mijn eerste vergadering als redacteur van het toenmalige Kwartaalblad Boeddhisme, moet ergens in april 2001 zijn geweest. Het eerste nummer waaraan ik heb meegewerkt was het zomernummer 2001. Het laatste is het lentenummer 2007.

De vergadering van vandaag was inspirerend en opbouwend, en eigenlijk een van de beste die we ooit hebben gehad. We waren nog een half uur te vroeg klaar ook, wat niet eerder is vertoond in de tijd dat ik betrokken ben geweest. Ik heb een heel goede tijd gehad bij het tijdschrift en ben vooral heel blij met het contact door de jaren heen met boeddhisten van andere gezindten in de redactie en daarbuiten. Daarnet heb ik alle nummers waaraan ik heb meegeholpen op een rij gelegd en er een foto van gemaakt, als rituele afsluiting van een boeiende periode.

Vandaag viel de opkomst voor de meditatiedag in het Boeddhistisch Centrum Amsterdam nogal tegen en een vrije middag diende zich plotseling aan. Die middag breng ik tot nu toe gekluisterd aan mijn MacBook door, terwijl ik zo nu en dan een telefoongesprek voer. Er is veel om te regelen, veel om te doen, ook in de wereld om mijn computer heen. Als ik alles goed weet te plannen, verhuis ik aan het eind van deze maand naar Engeland. Wat neem ik mee en wat laat ik hier? Wat wil ik houden en wat gooi ik weg? Wat betekent die gehechtheid aan die spullen nou eigenlijk? Waarom moet de tafel per se mee? Sommige vragen zijn makkelijk te beantwoorden en andere weer moelijker. Ga ik ooit nog skaten? Ik heb nog een paar skeelers maat 38. Vind ik iemand voor de geiser die ik 6 jaar eerder uit mijn toenmalige woning sloopte en die sindsdien op zolder stof ligt te vergaren? Een kookboek waaruit ik al jaren niet heb gekookt, maar waarop ik erg ben gesteld: weg of toch maar mee? Weggeven of proberen te verkopen? Een kleine, wat grotere en grote deadline wachten op de achtergrond hun beurt af. Eerst maar weer een kopje thee. Dat relativeert alles een beetje. En dan vanavond naar een viering van de volle maan in het BCA. De schrijn zag er vandaag zo mooi uit dat ik er een paar foto’s van heb gemaakt.

Tussen het schrijven door bestaat er leven. Er nadert een deadline en ik moet me behoorlijk inspannen om die daadwerkelijk te halen. Een lichte hoofdpijn zetelt op mijn schedeldak. Gisteren ben ik even met Judi op stap geweest. Ze nam me mee naar Broodnodig in Utrecht en trakteerde me op een lunch. Een echte aanrader. Daarna even langs bij De Wijze Kater alwaar ik een boek van Lex Hixon aan de haak sloeg waarop ik al eerder mijn zinnen had gezet, Mother of all the Buddhas. Bij Simon Lévelt op de Oudegracht wisselde ik uiteindelijk de cadeaubonnen in die ik een half jaar geleden kreeg toen ik afscheid nam van de gelijknamige vestiging op de Prinsengracht in Amsterdam. Het was al jaren een wens: een Japanse gietijzeren theepot. Wat is hij mooi. Nu weer terug naar stukje 37 van de 60.

Net als vorig jaar ben ik weer bezig met stukjes tekst schrijven voor de Spirituele Scheurkalender van Happinez, maar deze keer voor 2008 dus. Anders dan vorig jaar zit ik niet in Amsterdam te werken, maar in een huis vlakbij een plaatsje dat Hittisleigh heet in Devon, Engeland. Waar ik vorig jaar nog naast de gaskachel kleumde, staat nu een werkeloze houtkachel op de achtergrond. Het is warm genoeg. Bovendien heb ik geen goede ervaringen met het schrijven van stukjes met vingers die onder het roet zitten. Het landschap waarop ik uitkijk glooit zachtjes en ik hoor de vogels kwetteren. In het huis geurt iemands lunch, gebakken champignons meen ik, en klinken zachtjes pratende stemmen. Dartmoor is hier vlakbij en het was er weer prachtig. Hieronder daarvan wat foto’s.

Deze webruimte voelt momenteel wat verlaten aan, maar in gedachten vertoef ik er regelmatig. Ik ben vandaag 41 geworden. Het is een rustige verjaardag. Erg post retraite. In de straat achter het venster zie ik boomkruinen heen en weer zwiepen en trekken wolken gejaagd langs de hemel. Een vogel danst met de wind. Hoe wijds kan het stadsleven zijn! En dit jaar ga ik het merendeels inruilen voor het landschap van Devon, waar ik mijn hart heb verloren. Een nieuw element in mijn leven is de vrede die ik heb ervaren in mijzelf en met mijzelf. Ik heb mijzelf een aantal fouten vergeven. Ik zit mijzelf weer iets minder in de weg. De bos narcissen in de vensterbank duidt hoopvol een nieuwe periode aan.

De winterwende is nabij en de maan is nauwelijks zichtbaar. Met zo weinig daglicht verval ik gauw in de sluimerstand. Ik vind het meer tijd om onder een dekentje te zitten met een boek of juist naar buiten te gaan als het nog licht is en lange wandelingen te maken. Het is ook weer tijd voor Dickens. Ik heb Barnaby Rudge net gelezen en was weer erg onder de indruk van Dickens’ enorme talent om karakters te schilderen en plots te bedenken. Vandaag gaat mijn aandacht werkelijk overal naar uit behalve naar waar ik me mee bezig zou moeten houden: het artikel waarvan de deadline zo omstreeks morgen ligt. Ik ben al heen en weer gelopen naar het Centraal Station alhier, om internationale treinkaartjes te kopen. Dat duurde alles bij elkaar zo’n twee uur, met wat andere klusjes inbegrepen. Daarnaast heb ik allerlei andere nuttige en onnuttige zaken gedaan. Nu heb ik me in ieder geval wel achter mijn computer gezet en schrijf ik een blogstukje om een beetje op te warmen. Ik moet een hoop zaken afronden voordat ik aanstaande dinsdag voor twee weken naar Duitsland vertrek. Ik ga op winterretraite in het in Sauerland gelegen Vimaladhatu. Ik ben nog even in de stad en geniet van de prachtige luchten.

Ergens in het gebied in Londen waar enkele dagen geleden een tornado woedde, ben ik vorige week mijn armband kwijtgeraakt. Ik was er erg aan gehecht. Vlak voordat ik de deur uitging om de reis naar Engeland te gaan maken had ik hem nog meegegrist. De sluiting was toen al wat kuren aan het vertonen. Op zondag gleed hij van mijn arm af, maar kon ik hem nog net opvangen. In het West London Buddhist Centre had ik hem nog, maar ergens tussen daar en de Libanees moet het zijn gebeurd. Het was ooit een cadeautje van mijn zus en met die armband om voelde ik me altijd met haar verbonden. Dat voel ik me nu nog steeds, dus die armband was daar niet echt voor nodig. Het verliezen van sieraden heeft op een of manier heel veel betekenis voor me. Jaren geleden verloor ik een zilveren hangertje van een klavertje vier dat ik al sinds mijn kindertijd had gedragen. Op een nacht kreeg ik een droom dat er een grote klaver vier aan de hemel stond en dat die op me neerstraalde. Toen ik wakker werd, herinnerde ik me een incident van een half jaar daarvoor. Ik stond voor de spiegel na een avond uit en staarde mijzelf aan. Mijn hand greep naar mijn hals en voelde daar geen kettinkje. Mijn reflectie in de spiegel reageerde verschrikt en verstard en vanaf dat moment heb ik de ervaring onderdrukt totdat ik de droom kreeg. Het zijn kleine ervaringen van verlies van iets kostbaars. Het hart dat zachtjes en pijnlijk samenkrampt. Weemoed maakt zich van me meester. Kleine lessen in vergankelijkheid. Eigenlijk gaat niets verloren.